Thursday, September 17, 2015

සහීර් - පළමු ප්‍රසුතිය

‘මේක හරියන්නේ නැහැ.’
‘ඒත් ඔයා මටත්, මං ඔයාටත් ආදරෙයි. එහෙම නේද?’
‘මං දන්නේ නැහැ. නමුත් ඔයා අහන්නේ මං ඔයාව ආශ‍්‍රය කරන්න කැමැතිද කියලා නම්, උත්තරේ ඔව්. අනික් අතට ඔයා අහන්නේ මට ඔයා නැතුව ජීවත් වෙන්න පුළුවන්ද කියලා නම්,
ඒකටත් උත්තරේ ඔව්.’

මගේ පනටත් වැඩිය මං ඔයාට ආදරෙයි කියලා කිව්වත්, ඔයා නැතුව මට ජිවත් වෙන්න බෑ කියලා කිව්වත් ඔය උඩින් තියෙන්නේ අපි හැමෝගෙම ජීවිතවල ඇත්ත. වාක්‍යක් වාක්‍යක් ගානේ කියනවාගෙන යනකොට හැමදාම පොලෝ කොය්යෝගේ පොත් වලින් දැනෙන ඇත්ත නේද කියන හැගීම දනවන සහීර් පොතේ දෙබසක්. හෙට ඒ කියන්නේ සැප්තැම්බර් 18 වෙනිදා බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී එළිදැක්වෙන සහීර් පොතේ පරිවර්තනයේ කොටසක්. එළිදැක්වීමේ උත්සවයක් පැවැත්වෙන්නේ නැහැ.එත් පොත් ප්‍රදර්ශනයට එන හැමෝටම පොත ගන්න පුළුවන්.

පොත පරිවර්තනය කරන්න හේතු වුනු දේවල් කිහිපයක් තියෙනවා.පලවෙනි කාරණාව අපේ අම්මා මේ පොත කවදාවත් ඉංග්‍රීසියෙන් කියවන්නේ නැති එක. දෙවැනි එක මේ පොතේ මනුස්සයා සැබෑ ලෝකෙදි මට හමුවීම. මුලින් පටන් ගන්නකොට මං හිතුවේ නැහැ මේක මං ඉවර කරයි කියලා. ඒ හින්දා පොත ඉවර වෙනකල්ම කාටවත් කිව්වෙත් නෑ. එත් චැප්ටර් එකෙන් චැප්ටර් එක කියවලා, මට ඊළඟ කොටස කියවන්න ඕනේ, ඉක්මනට ඉවර කරපිය කියලා දවස ගානේ කිව්වේ අපේ සාතන්. සාතන් හිටියේ නැත්තන් සමහර විට මං මේක අතැරලා දාලා කම්මැලිකමට. පොතේ ආරම්බයේ තියෙන ඉතාකාව කවි පන්තිය මම අතින් පරිවර්තනය වුනේ මීට අවුරුදු ගානකට කලින්. ඒ පොතේ මට දැනුනු විශේෂත්වය හින්දම. පොත පරිවර්තනය කරපු පලවෙනි චැප්ටර් එකේ ඉඳන් ඊයේ පොත ප්‍රින්ට් කරලා ඉවරද කියලා බලන තැනට එනකල් උදව් කරපු සාතන්ට විශේෂ ස්තුතිය.

පොතේ චැප්ටර් එකෙන් චැප්ටර් එකෙට ට්‍රාන්ස්ලේට් කරනකොට ඒවා කියවන්න දෙන්න ඕනේ වුනත් තාමත් කියවපු නැති ඔබතුමාටත් බොහොම ස්තුතියි. ඒ කියවන්න දෙන්න ඕනේ වුනු අවශ්‍යතාවය වැඩේ ඉවර කරන්න ලොකු උදව්වක් වුනා.

මීට මාස 5කට විතර කලින් මාරයා මොකද කරන්නේ අහලා පොත ගැන කිව්වම ඉවර කරන කම් ඉන්නවා කිව්වා කැත විචාරයක් ලියන්න.දැන් එකට අවස්තාව තියෙනවා..

සදීපා ප්‍රකාශන ආයතනය කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව පොත ප්‍රකාශය කරන්න බාර ගත්තේ නැත්තන් මේක මගේ හාර්ඩ් එකේ පල වෙන්න තිබුනා. 

කරන කියන කිසිම දෙකට එපා කියන්නේ නැති, අයන්න ආයන්න උගන්නපු අම්මටයි අප්පච්චිටයි පින්..


”ඔයා කවද්ද යන්නේ?”

”මම මෙහෙන් උදේ හතහමාරට යන්න  ඕනේ. ඔයත් බර්ලින් යන නිසා අපිට එකම ටැක්සියේ යන්න පුළුවන්.”

”ඔයා කොහෙද යන්නේ?”

”ඔයා දන්නවා මම කොහෙද යන්නේ කියලා. ඔයා මගෙන් ඇහුවේ නැහැ. ඒත් ඔයා දන්නවා”

”ඔව්, මම දන්නවා.”

”අපි මේ මොහොතේ සමු ගන්නවා කියලා ඔයා දන්නවා වගේම”

”අපි හමු වුණු දවසට අපිට ආපහු යන්න පුළුවන් නම්: 

ඔහු හැර ගිය කෙනෙකු නිසා හැඟීම්බරව බිඳවැටුණු මිනිසෙක්, සහ

තමන්ගේ අසල්වැසියත් සමග  උමතු ආදරෙන් සිටි ගැහැනියක්.

මට පුළුවන් වාරයක් මං ඔයාට කිව්ව දේ නැවත කියන්න: ”මම

අප‍්‍රසන්න අවසානය දක්වාම සටන් කරන්නයි යන්නේ. මම සටන්

කළා. මම පැරදුණා, දැන් මම මගේ තුවාල ලෙවකකා යන්නයි යන්නේ.”

”මමත් සටන් කරලා පැරදුණා. මම හදන්නේ කැඩිලා බිඳීලා

ගියපු දේ මහන්න නෙවෙයි. ඔයා වගේ, මටත්  ඕනේ අප‍්‍රසන්න

අවසානය දක්වාම සටන් කරන්න.”

”මම හැමදාම දුක් වින්දා, ඔයා ඒක දන්නවද? මම දැන් මාස

ගානක් තිස්සේ දුක් විඳිනවා, ඔයාට මං කොච්චර ආදරේද කියලා

පෙන්නන්න. ඔයා මගේ ළඟ ඉන්නකොට විතරක් දේවල් වැදගත්

වෙන හැටි පෙන්නන්න. නමුත් දැන්, මම විදෙව්වත් නැතත්,

ඇති කියන්නේ ඇති කියලා මම තීරණය කළා. ඒක ඉවරයි. මට

මහන්සියි. එදා සග්‍රෙබ්වල රැයෙන් පස්සේ මම මගේ රැකවල්

අඩු කරලා මටම කියාගත්තා. කුණාටුව එනවා නම් එනවා. ඒක

මාව කැන්වසයක අලවාවි, සීතලකට ඇද දමයි. නමුත් දවසක

මම සුව වේවි.”

”ඔයාට වෙන කෙනෙක් හමුවෙයි.”

”අනිවාර්යයෙන්ම: මම තරුණයි, ලස්සනයි, බුද්ධිමත්,

හැමෝම කැමති කෙනෙක්, නමුත් මම ඔයත් එක්ක විඳි අත්දැකීම්

ඒ අයත් එක්ක අද්දකීවිද?”

”ඔයා වෙනස් හැගීම් අද්දකීවි. සහ ඔයා දන්නවද, ඔයා

විස්වාස කළේ නැතත්, අපි එකට ඉන්නකොට මම ඔයාට ආදරය කළා.”

සහීර්
පාවුලෝ කොය්යෝ
සදීපා ප්‍රකාශන
මිල රු.400.00

Wednesday, April 1, 2015

සාමාන්‍යයෙකු ලෙස පැවතීමට ගැහැණියට ඇති අයිතිය තහවුරු කරමු. - ලිපිය ලියවෙන්නේ ඇයි??

සාමාන්‍යයෙකු ලෙස පැවතීමට ගැහැණියට ඇති අයිතිය තහවුරු කරමු. 
ඉහත ලිපිය හා සම්භන්ධව කෙරුණු කතාබහවල බොහෝ අවස්ථාවලදී නිමිත්ත ප්‍රධාන මාතෘකාව වී ඇති නිසා, ලිපියක් ලිවීමකින් බලාපොරොත්තු වන දේ වසන් වී නිමිත්ත (මෙහිදී නං ලිඳ ළඟ ඕපාදුපයක් වන තරමට) යට යාමෙන් වලක්වා ගැනීම සඳහා ලියමි.

මෙය ලෝකයේ ඕනෑම රටක කාන්තාවන් ලෙස ඉපදෙන සියලු දෙනා අඩුවැඩි වශයෙන් මුහුණ දෙන, අප වැනි තුන්වන ලෝකයේ රටවල් වල සමාජ සම්මුතීන් ලෙස පවතින විවිධ මත නිසා බහුලව මුහුණ දීමට සිදුවන සිදුවීමක්. මේ ලිපිය කියවීමන් පසු මිතුරෙකුට සබැඳිය යැවූ විට ඔහු ඇසුවේ "මේ ලිපිය ලිව්වා කියලා මොකද්ද වෙන්නේ?" "මෙහෙම ලිව්වා කියලා මේක නවත්වන්න පුලුවන්ද" කියන එකයි.  ඇත්ත! මේ ලිපිය ලිවීමෙන් අනතුරුව පළවූ අදහස් බැලුවම මේක නවත්තන්න බැහැ කියන එක සහ ඕවර් රිඇක්ට් කිරීමක් ලෙස බොහෝ දෙනා දකින බව පෙනෙනවා. නමුත් දවසකට හෝ කාන්තාවක් වී බැලිය නොහැකි පුරුෂයන්ගෙන් එම අවස්ථාවල දැනෙන මානසික පීඩනය තේරුම් ගැනීම බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. අපි කාන්තාව ඉල්ලන්නේ තමන්ටත් සාමාන්‍ය පුරුෂයෙකුට ජිවත් වෙන විදියට ජිවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්න කියලා. මේක සම තැන ඉල්ලීමක් නෙවේ. (සමතැන පිලිබඳ මගේ මතය වෙනමම කතාවක්)

නමුත් මේ ලිපියෙන් වෙන්නේ මොකද්ද? එක තේරුම් ගන්න දැනට අවුරුදු පනහකට විතර පස්සට යන්න වෙනවා. දැනට අවුරුදු පනහකට විතර කලින් කාන්තාවන් රැකියාවකට යාම අතිශය විරල දෙයක් වුනා වගේම ඒ කාලයේ පියවරු මව්වරු එක නුසුදුසු දෙයක් විදියට හිතුවා. නමුත් කාන්තාවන් ක්‍රමයෙන් අධ්‍යාපන අයිතිය දිනා ගැනීම වැනි කඩයිම් කිහිපයකින් පසු ඒ අවස්ථාවට ලඟා වූවාසේම ලඟා කරගත යුතු අත්කර ගතයුතු අයිතියක්. {මේ ලිපියේ නිමිත්ත හරහා ශ්‍රී ලාංකීය සමාජයේ ඒ අවස්තාව උදා කරගැනීමට කාන්තාවනුත් විරුද්ධ වීමට හේතුව තමයි නිමිත්තේ කාන්තාව බාර් එකකට යාම. නමුත් බීම හල නොසලකා හැරීයත් මුහුඳු වෙරලක් සංගීත සංදර්ශනයක් හෝ එවැනි බොහෝ අවස්ථාවලට සහභාගී වීමට කාන්තාවන්ට බාධක ඇති බව අපි සියලු දෙනා දන්නා දෙයක්. බාධාවක් ඇතිය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ පිරිමියෙකුගේ අතේ එල්ලීමෙන් තොරව යා නොහැකි බව මිස තමන්ගේ බිරිඳ හෝ පෙම්වතිය අතේ එල්ලාගෙන මම නං එක්කන් යනවා කියන එක නොවේ.} අවුරුදු පනහකට කලින් දුවරු රස්සාවක් කරනවාට විරුද්ද වුනු දෙමව්පියන්ගේ, දුවරුන්ගේ දරුවෝ අද රස්සාවක් කරනවාට ඒ දෙමව්පියෝ විරුද්ධ නොවනවා මෙන්ම වියයුතු විකාසනයක්.

ඊළඟ ප්‍රශ්නේ "හරි එහෙම සමාජ මතයක් ගෙනාවා කියමුකෝ. එහෙම මතයක් තියන සමාජයක කෙනෙක්ට අනතුරක් වුනොත් ඒ සාමාන්‍ය කෙනෙකු විදියට හැසිරෙන්න අයිතියක් තියනවද කියපු අය එකට වග කියනවද?" එකත් හරියටම රස්සාවක් කරනවා වගේම තමයි. අද රස්සාවට යන කාන්තාවන්ට කාන්තාවක් වීම නිසා රස්සාව කරගෙන යාමට බාධා තියෙනවා. නමුත් එහෙමයි කියලා බහුතර කාන්තාවෝ රස්සා නොකර ඉන්නවද? කෙනෙක්ට තමන්ට ගැටළුවක් තියෙනවා නම් එකට පෞද්ගලිකව ක්‍රියා කිරීම හෝ රස්සාවකට නොයා ඉඳීම පෞද්ගලික කාරනාවක්. නමුත් සමාජයෙන්, ගැටළුවක් ඇති වුනාම වරද කාරයාට ඇඟිල්ල දිගු නොවී ඇයට අවැඩක් වීමට හේතුව රස්සාවට යාම කියලා එක සමාජීයමය ගැටළුවක්. අද සමාජය කියන්නේ නැනේ රස්සා කරන්න එපා කියලා. ඒ වගේම මෙතනදීත් ඇය යන තැන් නොයන තැන් තීරණය කරන එක ඇගේ තීරණයක් මිස සමාජයේ තීරණයක් නෙවෙයි. සමාජයේ තීරණයක් නොවන තැනට තාම ඇවිත් නැහැ. තාම හැමෝම හිතන්නේ ඇය ආරක්ෂාකාරීව ඉන්න නම් ඒ වගේ තැන් වලට නොයා යුතුයි කියලා.

 නමුත් රස්සාවක් කරන්න අවධානම  එකක් ගන්න අය වගේම  ස්ත්‍රී පුරුෂ බේදයකින් තොරව ඕනෑම තැනකට ගොස් ආරක්ෂා සහිතව ඉඳීමේ අයිතිය පිළිගන්නා, එහෙම යන්න අවධානමක් ගන්න අය ඒ සමාජයට බය නොවී තමන් නිවැරදි බව විස්වාස කරන්න, ධෛර්ය නැති කරගන්න නොදී හැමෝම ඒ අයිතිය විස්වාස කරන සමාජයක් ගොඩ නගන්න නම්, අවධානමක් ගන්න අයව ආරක්ෂා කිරීම, සාමන්යෙකු ලෙස හැසිරීමේ අයිතිය පිළිගන්නා අපි හැමෝගෙම යුතුකමක්. ඒ අයිතිය තවත් පරපුරකින් පසුව හරි උදා කර ගැනීම රස්සාවක් කිරීමට අයිතිය දිනා ගත්තා මෙන්ම කාන්තාවට තවත් පියවරක් ඉදිරියට යන්න කරන උදව්වක්.

මේ ලිපියට "ඕක ඔච්චර කෑ ගහන්න දෙයක්ද" කියලා අද අහන අය වැඩියි. ඒ අය ක්‍රමිකව අඩු වෙන්න, සාමාන්‍යයෙකු ලෙස හැසිරීමේ අයිතිය විස්වාස කරන අය ඒ ගැන කතා කිරීම අවශ්‍යයි. සමාජ මතයක් ගොඩ නගන්න ඒ ගැන විස්වාස කරන අය බහුතරය විය යුතුයි. මේ ලිපිය ලියවෙන්නේ ඒ නිසයි.

ඔබත් කාන්තාවටත් සාමාන්‍යයෙකු ලෙස හැසිරෙමේ අයිතිය ඇතැයි විස්වාස කරනවාද? එහෙනම් හඬ නගන්න...එක්වෙන්න....



Tuesday, February 17, 2015

ඉතින් සමාවෙන්න

තව අවුරුදු  විස්සකින් විතර සුනේත්‍රාගේ ප්‍රේම පුරාණයේ දෙවැනි කොටස මං අතින් ලියැවේවි. ඒ වෙද්දී තවත් ප්‍රේම පරිච්චේද දහයක්වත් තෝරාගන්න ඉඩ ලැබුනොත් වාසනාවක්. එක රැයකින් යෝගිනියක් බිහි වෙන්නේ නෑ කියන එක දැන් ජිවිතේ මොටෝ එක වෙලා. ඊළඟ අවුරුදු විස්ස ඇතුලත හමුවෙන හැම කෙනාම හිතේ සටහන් තියන එකක් නැති වෙන්නේ බොහෝ වෙලාවට පරම මෛත්‍රිය (ප්‍රේමය) අපේ හිත් කොනිත්තන්නේ නැති නිසා. අපිට ආදරය කරන අයට අපි ආදරය කරන්නේවත් අපි ආදරය කරන අය අපිට ආදරය කරන්නේවත් නැති නිසා. සමහර මිනිස්සු ඉපදෙන්නෙම චාරිකා කරන්න. එහෙම මිනිස්සුන්ට එක තැනක නවතින්න බෑ. එහෙම මිනිස්සුන්ට කේන්දර ගැලපුණු පලියට බඳින්න බෑ.

ඉතින් තව අවුරුදු විස්සකින් ලියවෙන මගේ පොතේ සටහන් දැන්ම එකතු කරන්න වෙනවා. නැත්තන් ඒ වෙද්දී සමහර මිනිස්සු මට අමතක වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. එහෙම නැත්තන් පොතට ඇතුල් කරන්න ඊට වඩා හොඳ පරිච්චේද තියෙන්න පුළුවන්. ඕවා මේවා තෝරාගන්න දැන්ම සටහන් කරලා තියෙන එක හොඳයි. එත් ඒ පරිච්චේද දැන් මෙතන ලියන්න අවසර නෑ.

දිය රකුසෙකුට වුනත් ප්‍රේම කරන්න ගැහැනියකට පුළුවන් කියලා පොතේ සටහනක් තියන්න ඕනේ. වැද්දට කඩුව දුන්නු මනමේ කුමරියට වුනෙත් ඒකයි. එත් ඒ ආදරය පවත්වාගෙන යන එක ඒ තරම් සරල කාරනාවක් නොවෙයි. දෙවැනි පරිච්චේදේ පටන් ගන්න ශෝබා ඩි ගේ සොල්ට්‍රි ඩේස්වල ගෝඩ් ගේ හැඳින්වීම කියවලා එනවද නැත්නම් මගේම එකක් අලුතින් නිර්මාණය කරනවද කියලා හිතලා බලන්න ඕනේ. ඒක කිසිසේත්ම ප්‍රශංසාවක් නොවේ.

එක පරිච්චේදයක නැති දෙයක් තවත් පරිච්චේදයකින් ඉගෙන ගන්න හින්දම කවදාවත් තෘප්තිමත් වෙන්න බෑ. එ හින්දයි එක රැයකින් යෝගිනියක් බිහිවෙන්නේ නැත්තේ. බරණැස් වලට යන රාත්‍රී දුම්රියකදී නන්නාදුනන බටහිර ජාතිකයෙක්ව සිපගත්තට පස්සෙත් ඒ ගැන කය්ය ගහන්න රාධා කෙනෙක් ජිවිතේ සැන්දෑ සමයේත් ඉන්නවා (හදිසියේ මරුනේ නැත්තන්) කියලා විතරක් කියන්න පුළුවන්.

යම් විදියකින් ඔබ ඒ පොතේ නැත්නම් ඔබේ ප්‍රේමය අහිංසක වැඩියි නැත්නම් පිවිතුරු වැඩියි. ඉතින් සමාවෙන්න!!

Tuesday, December 2, 2014

හැඩතල වෙනස් වෙන නිමේෂයක..

මේ ලෝකෙට ඇවිල්ලා අවුරුදු විසිපහකුත් වෙන්න එනවා. ඒ අවුරුදු විසිපහ පුරාම මොහොතින් මොහොතට හැම හැඩතලයක්ම වෙනස් වෙලා. ජීවත්වෙන්න තියෙනවා නම් ඉදිරි කාලේ ඒ හැඩතල මොන විදියට වෙනස් වෙයිද කියන්න දන්නේ නැහැ. එත් මේ අවුරුදු විසිපහ ඇතුලේ ඉගෙන ගත්ත එකම දේ සදාතනික සතුටක් නැහැ කියන එක. සදාතනික දුකක් නැහැ කියලා කියන්න බැරි ඉපදීමම දුකක් හින්දා. අපි එකිනෙකා දිහා බලාගෙන එයා නම් සතුටෙන් ඉන්නේ කියලා හිතුවට හැමෝගෙම ජිවිත වල මොකක්ම හරි පසුතැවීමක් අඩුවක් තියෙනවා කියලා දැම්මම මට උගන්නපු ජීවිතේට ස්තුතිවන්ත වෙනවා.

ඕනවට වඩා හිතන මිනිස්සුන්ට කවදාවත් සතුටක් ලඟා කරගන්න බැහැ, අවාසනාවට මමත් එයින් එක්කෙනෙක්. පහු ගිය අවුරුදු පහ පුරාවට හිත ඇතුලේ බිත්ති වල එක එක්කෙනාගේ පින්තුර එල්ලිලා තියෙනවා. සමහර පින්තුර බලෙන් එල්ලපුවා, තවත් සමහර ඒවා දකින්න අකමැති උනත් ගලවන්නත් අකමැති ඒවා. ඒවා මල ගෙදර වගේ අනිත් පැත්ත හරවලා තියෙනවා. මේ ඔක්කොම පින්තුර අයින් කරලා බිත්ති ඔක්කොම සුද්ධ කරලා දාන්න ඕනේ වුනත් එක කරන්නත් ආය මැරිලා ඉපදෙන්න වෙනවා වගේ. ඒ හැම පින්තුරයක්ම නිදි යහනට නින්ද ගෙන නැලවිලි සිතුවිලි වෙලා. ඒ ඒ පින්තුර වල තියෙන්නේ එක එක විශේෂතා. ඒ පුංචි පුංචි විශේෂතා වලින් සදාතනික සතුටක් ලැබෙයි කියලා  කණාමැදිරි එලියට රැවටෙනවා වගේ රැවටුනාට එකේ වැරැද්ද කණාමැදිරියාගේ නෙවෙයි. රැවටෙන අපේ බොළඳ හිතෙයි. පුංචි පුංචි විශේෂතා වලින් පහුවෙනකොට අපිට සතුටක් නොලැබෙනවා නෙවෙයි, එත් එතකොට අපි ඊට වඩා දේවල් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඈත්ම වෙලා ගියාම පුංචි පුංචි දේවලුත් වටින්න ගන්නවා, පේන්න ගන්නවා. ඒක තමයි ජිවිතේ හැටි.

ජිවිතේ බොහොම උද්වේගයෙන් ගෙවිලා යනකොට වේගෙන් අපිව පහුකරගෙන යන්නේ මොනවද කියලවත් අපිට පෙන්නේ නැහැ. ඒ හින්දා කාලෙකට සැරයක් ස්ලෝ වෙන එකත් හොඳයි. එතකොට නැවතිලා බලන්න අවස්තාවක් උදාවෙනවා. සිද්ධ වුනු දේවල් පේන්න ගන්නවා. නැති දේම හිත හොයන හින්දා උණුසුමක් හෙව්වට එකෙනුත් සතුටක් ලැබෙන්නේ නැහැ කියලා යටි හිත දන්නවා. ඒ හින්දා ජිවිතේ ගැන හිතන්න ඉස්පාසුවක් හරි තියන මේ ජිවිතේ හොඳයි. මුකුත්ම වෙන්නේ නැහැ කියලා හිතුවට ජීවිතේට හිමින් හිමින් දේවල් එකතු වෙනවා. ඒ හැම දෙයක්ම මාව ඩිෆයින් කරන දේවල් මිසක් මගේ සැමියා දරුවෝ මගින් මාව ඩිෆයින් නොවෙන නිසා සතුටුයි. ඒ උනාට සමහර වෙලාවට සැමියා දරුවෝ නැහැ කියන එක  නරියා මිදී තිත්තයි කියනවා වගේ කතාවක්. ඒ සේරම එහෙම උනත් ගලවගන්න බැරි චුයින්ගම් එකක් ඇඟේ ගා ගන්න එක මහා වදයක්. දිනුම් කණුවට ලං වෙන්න හදිසියක් නැහැ වගකීමක් නැති උනාම. දිනුම් කනුව ජිවිතේ අවසාන කාලයේදී ලඟා වෙනකොට වටපිට බල බල මග දිගට රසවිඳින්න පුළුවන් වෙන එක වැඩිය වටිනවා. ඉතාකාවට ගියපු උලිසස් ට වගේ. මගදිගට එක එක්කෙනා හම්බ වෙනකොට ටොක්කක් ඇනගෙන මතක් කරගන්න තියෙන්නේ - සිඳ බිඳ ගතහොත් හිමිකම්
                                       ඉඳ හිට හමුවන පිය පුරුෂ දන
                                       දුක නුපදවත්.... කියලා විතරයි. ඒක කරන්න බැරිනම් එක රැයකින් යෝගිනියක් බිහි වෙන්නේ නැහැ කියලා ඇඳට උඩින් ලොකුවට ගහගන්න ඕනේ.

සත් චිත් ආනන්දයට
ජෙට් යානා යාත්‍රිකයෙකු වීමේ කලබලයක් නැත.
ගිමන් හරිමින්
නැවතෙමින්
හෙමින් යන ඉවසුමද සුවයකි...